عشق

	پرنده پرنده گفت : چه بويی چه آفتابی آه بهار آمده است و من به جستجوی جفت خويش خواهم رفت پرنده از لب ايوان پريد مثل پيامی پريد و رفت پرنده‌ی کوچک پرنده فکر نمی‌کرد پرنده روزنامه نمی‌خواند پرنده قرض نداشت پرنده آدمها را نمی‌شناخت پرنده روی هوا و بر فراز چراغ‌های خطر در ارتفاع بی‌خبری می‌پريد و لحظه‌های آبی را ديوانه‌وار تجربه می‌کرد پرنده آه فقط يک پرنده بود فروغ فرخزاد

برای صلح صدا،صدا، صدا، تنها صدا صدای میل طویل گیاه به روییدن صدای خواهش شفاف آب به جاری شدن صدای ریزش نور ستاره بر جدار مادگی خاک صدای انعقاد نطفه معنی صدا،صدا، صدا، تنها صداست که می ماند در سرزمین قد کوتاهات معیارهای سنجش همیشه بر مدار صفر سفر کرده اند چرا توقف کنم؟ من از عناصر چهار گانه اطاعت می کنم و کار تدوین نظامنامه قلبم کار حکومت محلی کوران نیست مرا به زوزه دراز توحش در عضو جنسی حیوان چه کار مرا به حرکت حقیر کرم در خلا گوشتی چه کار مرا تبار خونی گل ها به زیستن متعهد کرده است تبار خونی گل ها، می دانید؟ فروغ فرخزاد

---

	سفر عاشق: "ای فسانه! مرا آرزو نیست که بچینندم و دوست دارند زاده‌ی کوهم، آورده‌ی ابر، به که بر سبزه ام واگذارند با بهاری که هستم در آغوش کس نخواهم زند بر دلم دست، که دلم آشیان کسی هست ز آشیانم اگر حاصلی نیست، من بر آنم کز آن حاصلی هست، به فریب و خیالی منم خوش" نیما یوشیج، از پس پنجاه و اندی ز عمر نعره بر می‌آیدم از هر رگی کاش بودم دور از هر کسی چادری و گوسفندی و سگی نیما یوشیج از کوهستان بر می‌گردم، نیما هنوز شعر می‌‌گفت برای خودش! آینه جدید روایت خواهد کرد. -

---

	... می گوئی مثل گذشته ها، ترانه شادمان بنویسم نمی‌توانم، ماه، مثل گذشته‌ها نیست که در آوازم می‌چرخید معتاد است ماه و پشت پنجره‌ها می لغزد و فرو می‌افتد، آفتاب با پای شکسته بر پله بیمارستان دراز کشیده و بچه‌ها با نورش بازی م‌ کنند، اسب‌ها به حساب بانکی‌شان نگاه می‌کنند و سپس می‌دوند، قاطر دن کیشوت مایه رشک رخش است. می‌گوئی مثل گذشته‌ها سرودی بنویسم. رستم در جلیقه خدمتکاران مشتریان جدید را می‌خنداند و سرگرم می‌کند و صدای دو جغد را بر سطور کتابم می‌شنوم که وصیت نامه دنیا را تصحیح می‌کنند. شمس لنگرودی، سی و چهار الفبا برای سخن گفتن نیست برای نوشتن نام توست اعداد پیش از تولد تو به صف ایستادند تا راز زادروز تو را بدانند دست‌های من برای جست و جوی تو پیدا شدند دهانم کشف دهان توست ای کاشف آتش در آسمان دلم توده برفی است که به خنده‌های تو دل بسته است

شمس لنگرودی،

---